Senegambiagroup

De ruwbouw voor 3 klaslokalen en 2 bureautjes voor de leerkrachten

We hebben de traditionele manier van bouwen genomen met een bouwmeester (= de architect).
Alles is officiëel gedaan: aanvraag aan de lokale instanties, bouwen volgens een plan, goedkeuring van het plan door de commissaris en de dorpelingen. 
De bouwmeester ziet ook toe op het correct uitvoeren van de werken.
Ook de typische "vensters" = kijkgaten zijn hier aanwezig (glas wordt hier niet gebruikt).

De voorbereiding voor het dak: de punten zijn gemetseld. We wachten op de levering van metaal voor de constructie van het dak ( metaal was schaars door de te grote vraag ernaar, ook in het Westen.) Zelfs als we de te hoge prijs ervoor wilden betalen , konden we er niet aangeraken. Afrika is een continent dat moet wachten tot de anderen zijn bevoorraad.

In 2004 kende de kinderen kennen ons nog niet goed en waren ze bang van die "witte".
De kleintjes huilen nog steeds als ze mij zien.
Voor hen ben ik een buitenaards wezen.
Sommigen durven mijn armen aan te raken om te voelen of die echt zijn.

Er komt leven in het dorp !
Afrikaantjes zijn dol op voetbal .
We kregen de kans om 2 teams (de kleinere en de grotere ) te voorzien van echte voetbaluitrusting: T-shirt, broekje en kousen, de uitrusting van de keepers en de scheidsrechters en natuurlijk...echte voetballen !!
Ze wisten geen blijf met hun vreugde.
Spijtig genoeg is er geen geld voor voetbalschoenen.
 
Vandaar dat ik aan voetbalclubs wil vragen om gebruikte voetbalschoenen niet weg te gooien, maar te sparen voor Gambia.

Te klein of een beetje gescheurd? Gambianen zijn heel inventief in het repareren met de middelen die er zijn. Voor een paar centjes kunnen we daar de schoenen splinternieuw maken.

Het metaal is toegekomen en na bijna een jaar aan elkaar gelast en op het dak bevestigd.
Dit is Afrika als de laspost kapot is, blijft hij ook kapot !
Als de president of de vice-president naar het binnenland komt op verkiezingstournee, kan er van de gelegenheid gebruik worden gemaakt om de apparatuur van het Gouvernement te lenen. Op die manier is het dak klaar geraakt : oef !

De golfplaten maken het dak dicht.

De samenhang van muren begint nu op een echt gebouw te lijken.
De geplande school wordt werkelijkheid!

De binnenkant van een lokaal. 

Een eerste laagje grondverf doet wonderen!

De ijzeren deuren en sluitingen van de ramen zijn na 1 jaar aan elkaar gelast en in de school bevestigd.

Toiletten mogen niet ontbreken : een traditioneel huisje met 2 toiletten voor de meisjes en een ander huisje met 2 toiletten voor de jongens.
Er is geen waterleiding of elektriciteit, dan maar het systeem van de Fransen.

Juli 2006: het gebouw is volledig klaar!
Geschilderd aan de binnen- en de buitenkant op traditionele wijze. 
De vloeren zijn in elk lokaal voorzien van vloertegels. 
Aan de voorkant van het gebouw is er ook een paadje van 1 m breed betegeld als "Entree" 

Zo ziet het klaslokaal eruit!

In juli 2006 hebben we de stof voor de uniformpjes gekozen: rode broek en geruit hemdje (wit/rood) voor de jongens en geruit kleedje voor de meisjes ( wit/rood). De stof is naar de kleermaker gebracht.

In juli 2006 ben ik ook 2x in het Statehouse geweest voor onder-handelingen met de Minister van Onderwijs voor het bekomen van leerkrachten. Inmiddels zijn er presidentsverkiezingen geweest: de president blijft aan de macht, maar heeft enkele weken geleden zijn kabinet ontslagen.
Als er nieuwe personen op de ministerposten zitten kan het zijn dat ik helemaal opnieuw kan beginnen met onderhandelen.
Daar heb ik me na enkele jaren al bij neergelegd. Forceren kan je toch niet en met ongeduld hebben we afgewacht.

Na veel beloftes (en weinig concrete uitvoeringen ) van de hoofden van onderwijs om de school te kunnen openen, hebben we dan toch besloten om niet langer op hen te wachten en zelf te handelen.
De school moest en zou openen in september 2007.

De “Director of Education “ in Kerawan heeft ons schriftelijk de toestemming gegeven tot het in gebruik nemen van de school vanaf september 2007. De rest is voor onszelf. We zullen zelf voor leerkrachten en schoolmateriaal zorgen.

In juli 2007 is de grond waarop de school staat, door de alkali overgemaakt aan de school zelf.
Niemand kan dit veld voor andere doeleinden claimen.

We zijn ons ook gaan informeren over de benodigdheden voor het verstrekken van degelijk onderwijs en eind september 2007 vertrekt een container met gesponsord school-en leermateriaal.
Er is nog zoveel te doen en te betalen. Maar we zijn gestart en we gaan moedig door!
Met voldoende financiële steun zullen we volgend jaar proberen om een 2de klasje te bevolken en te voorzien van het nodige educatieve speelgoed en schoolgerei.

22 september 2008: het nieuwe schooljaar 2008-2009 is aangevat en er is een 2de klasje ingericht en jongere kindjes kunnen instappen voor hun 1ste schooljaar. We hebben nu 2 leerkrachten: meester Fatajo voor klas 2 en de nieuwe meester Touray voor klas 1