Senegambiagroup

'Er bestaat maar één manier om gelukkig te zijn: leven voor de anderen..."

Beste lezer

Deze tekst is méér dan een verhaal, een losse gebeurtenis, het relaas van een toevallige ontmoeting.
Mocht het ook jouw leven voor één seconde 'anders maken' zouden we je zeer dankbaar zijn.

Ik had hem al meerdere malen 's morgens vroeg gegroet, telkens hij Lamin kwam ophalen om samen naar het werk te gaan (alweer 5 dalasis gespaard, begrijp je!)
En vandaag was hij er weer, maar deze keer niet met dezelfde Gambiaanse vriendelijkheid van elke dag, wel met een traan die hij naarstig trachtte te verbergen. Wat hem de voorbije maanden rust en tevredenheid bracht was niet meer: het NGO contract voor zijn baas als installateur voor zonnepanelen vanuit Taiwan werd momenteel niet verlengd!
Weg met de baan. Weg met het loon. Weg met de hoop!
Tijd nu voor een kleine babbel. Tijd voor het verhaal van een kind dat opgroeit in Gambia.
Een thuis met zeven kinderen, één pa en één ma, landbouwers die werken voor couscous, rijst en maïs. Naar school gaan vond pa zinloos en hij is dus nooit naar school geweest. Nooit enig idee gehad wat het betekende sommen maken, lezen en schrijven. Enkel voor de oudste broer kwam er een oom opdagen die bereid was één iemand uit het gezin een kans te geven.

Zo groeide Ibrima op, langs de straat, op het veld, tot hij 22 werd. Dan kwam 'grote broer' hem weghalen van het veld in de hoop hem een kans te geven in de grote stad.
Ibrima leerde auto rijden, werd taxi chauffeur en haalde toeristen op in de luchthaven. Na elke rit nam hij stiekem een stukje papier en schreef op zijn eigen manier, met zijn eigen letters, de woorden neer die hij de toerist vaak hoorde zeggen en die hem nuttig en bruikbaar leken. Dagen, maanden, jaren van luisteren en onthouden, tot de dag van vandaag: weinigen kunnen horen dat hij nooit Engels studeerde op school...
En dan nu dit: gedaan met de baan net nu Babukar, de eerste zoon, de eerste woordjes stamelde, net nu het nieuw gebouwde huisje bijna aan het dak reikte

Gelukkig stond er bij Lamin nog een 'busje klaar'. Ooit overgebracht vanuit België en technisch helemaal in orde gebracht voor de dagelijkse busritten naar Serekunda maar nu met Ibrima als chauffeur.
Nu alleen nog het dak, het huisje en de inrichting! Wie weet wanneer Babukar een eigen thuis zal krijgen?
Tenzij ook jij je hart laat spreken, dan wordt de kersttijd ook voor Babukar en papa Ibrima onvergetelijk.
Eén ding kreeg Babukar vorige week al: een eigen kinderbedje uit de laatste container en dankzij uw hulp!

Wil je ons helpen om die droom waar te maken? We sparen tot Kerst 2008 en misschien lukt het ons?
Een container vol geluk met een tafel, stoelen, zetels, matrassen....
Je kunt storten of een mailtje sturen.
Maar weet één ding: wij zijn je namens Ibrima en Babukar oprecht DANKBAAR.

8/8/2008: IN ROOK VERGAAN...

Zopas kregen we de trieste melding dat de compound waar Ibrima momenteel het verblijf deelde met zijn gezin en het gezin van zijn broer, volledig is uitgebrand...De twee gezinnen zijn haast alles kwijt.

Wie kan ons helpen om wat financiële steun te vergaren opdat die mensen, nu volop in het regenseizoen, opnieuw de nacht droog kunnen doorbrengen????

ALLE HULP IS IN GROTE DANK WELKOM: 001-0167952-24: Helping Hands - Brand Ibrima