Senegambiagroup

De Wereld kort bij onze deur en ver weg.

We zijn alweer in de eindejaarsperiode. Wat gaat de tijd toch snel!
Zo snel dat het weer een hele tijd geleden is sinds we jullie nog wat Afrika- nieuws bezorgd hebben. Ondertussen hebben we echter niet stil gezeten. Vele rommelmarkten hebben we afgezocht naar nog bruikbaar handgereedschap. We hebben materialen verzameld voor andere hulporganisaties. Dagelijks zijn we in onze vrije tijd wel ergens mee bezig. Senegambia is nooit ver weg.

Op 5 juli hadden we onze paellabenefiet, die ons dankzij jullie aanwezigheid en steun de nodige financies heeft bezorgd om de kosten wat te dekken. Nogmaals onze dank hiervoor. Bij deze danken we ook iedereen van wie we materialen, hulp, enz.…. kregen, hoe klein ook. Elke bijdrage was en is zeer welkom.

September en oktober waren de maanden waarin de 20 gereedschapskoffers ( 10 voor schrijnwerkers en 10 voor mechaniciens ) samengesteld en verzendklaar gemaakt werden. Samen met nog enkele pakketten voor scholen en wat ziekenpostmaterialen, een hele klus.
Op 24 oktober was alles klaar en mochten we rekenen op de bereidwilligheid van een vrachtwagenbestuurder om onze toch wel een dikke 1500 kg wegende zending en nog een partij van de Senegambiafamily uit Zelem naar het Nederlandse Coevorden te brengen. Van daaruit vertrekt er elke maand een container naar Gambia waarin verschillende hulporganisaties de mogelijkheid krijgen tegen betaling mee te liften. Als de zending goed verloopt, komen onze goederen half december in Gambia toe. Daar worden ze door plaatselijke medewerkers opgehaald en gestockeerd tot ons volgende bezoek begin 2010. Na deze drukke periode restte er ons nog enkele dagen om op te ruimen, enkele dringende maar uitgestelde klusjes te doen en een paar andere zaken te regelen.

Een weekje Marokko
Als ontspanning wilden we er gewoon eens even tussenuit zijn. Hierover willen we toch kort enkele bevindingen kwijt.
Marokkanen staan in ons land toch een beetje bekend als vechtersbazen en een ietwat agressief volkje. We denken aan de migrantenjeugd in de steden waar toch wel wat problemen rond zijn. Het is ook een bekend volkje in jeugdinstellingen en gevangenissen. Met deze vooroordelen vertrokken we toch wel wat op onze hoede, naar het voor ons nog onbekende Marokko. Tot onze verbazing kwamen we in een ongelofelijk gastvrij land terecht. Overal, ook in de niet-toeristische gebieden voelden we ons veilig.
We werden belangeloos geholpen. Men wees ons spontaan de weg en hielp ons met een glimlach het juiste openbaar vervoer te kiezen, enz.
Zelden hebben we een steeds zo vriendelijke en correcte bevolking ontmoet.
Vanwaar komen die probleem-Marokkanen in België dan?
Iedereen kent nog wel het verhaal van de onlangs uit de gevangenis ontsnapte gangsters Sekkaki en kornuiten die na enkele bankovervallen naar Marokko zijn gevlucht om daar onder te duiken. Terugkeren naar hun vaderland was voor hen niet de verstandigste keuze, want ze werden al snel gearresteerd en opgesloten. Als je weet dat het er in een Marokkaanse gevangenis heel wat primitiever en strenger aan toe gaat dan in een Belgische, kan je er zeker van zijn dat die mannen van hun vlucht naar Marokko al dik spijt hebben. Koning Mohammed VI lacht niet met onderdanen die zijn land in ’t buitenland bespottelijk maken.

Laten we eerlijk zijn:’t zijn niet alleen mensen van vreemde origine die ons land op stelten zetten. In eigen rangen hebben we ook nietsontziende criminelen en corruptie is er ook niet alleen in ’t buitenland! Onze gevangenissen en jeugdinstellingen zitten overvol, zodat vele misdadigers vrij rondlopen. Sommigen krijgen een bevelschrift het land te verlaten. Wie van hen doet dat?

Asielzoekers: wat is een asielzoeker?
Tijdens de tentoonstelling “Konvooi” ingericht ter herdenking van de gruweldaden tijdens de Tweede Wereldoorlog, kregen we verschillende getuigenissen van hoe het er hier tijdens deze droevige periode aan toe ging. Het dagelijkse leven was hard. Er was voedsel te kort.
Mensen gingen op de vlucht als verstekelingen in treinen, boten, vrachtwagens. Er waren ontvoeringen. Er waren uitroeiingskampen enz.
Nu nog zijn er landen waarin mensenrechten bijna onbestaande zijn, landen die al jaren in oorlog zijn, landen waar het leven heel armoedig is en uitzichtloos lijkt. Als we zelf in deze omstandigheden zouden leven, gingen we misschien ook als asielzoeker op zoek naar “het beloofde land”.
De laatste tijd worden we dagelijks geconfronteerd met berichten over zo’n asielzoekers. Mensen zonder papieren bezetten torenkranen, houden hongerstakingen en proberen alles om in ons “beloofde” land te kunnen verblijven, te werken of een uitkering te krijgen. Asielcentra zitten al maanden overvol, honderden asielzoekers zitten op hotelkamers in Brussel! Een arbeidsrechter heeft de overheid torenhoge dwangsommen opgelegd, omdat de wet door de overheid zelf niet nageleefd wordt.
Grote krantenkoppen met: Asielzoeker zonder opvang kost € 500 per dag. Smijten met geld. Geklungel regering kost Belgische staat zware dwangsom, enz…

Onze beleidsmensen slagen er niet in om duidelijk paal en perk te stellen aan deze toeloop. En ja beelden en verhalen over een betere leefwereld, “Europese luxe levensomstandigheden”, het krijgen van leeflonen, opvang, enz. bereiken via hun landgenoten, via de toeristen, via de televisie en andere media de ontwikkelings- en oorlogslanden tot in de verste uithoeken. Emigratie in die landen begint al met het verhuizen van de plattelandsbevolking naar de grotere steden, op zoek naar werk, eten, een betere toekomst voor hun kinderen.
De levensomstandigheden in de sloppenwijken die daardoor ontstaan zijn voor ons westerlingen nauwelijks te vatten. De allerarmsten uit de allerarmste gebieden, die hopen in de stad een betere toekomst te vinden, worden finaal de allerarmsten in de armste buurten. En er is nog meer sociale ellende, want dikwijls leidt migratie tot wraakroepende uitbuiting, misbruik en bedrog. Mensen op zoek naar een beter leven stranden dus meestal in nog meer armoede.

En er zijn mensensmokkelaars!
Iedereen heeft al wel gehoord hoe mensen na ’t betalen van flinke sommen en dikwijls met valse beloftes naar hier gesmokkeld worden.
Deze geldsommen zijn door de echte sukkelaars zeker niet te betalen. Ga er maar vanuit dat ze ofwel niet onbemiddeld zijn ofwel misdaadgeld vergaard hebben door criminele daden. Al zijn er ook schrijnende verhalen over families die al hun geld bijeenleggen om één familielid naar hier te krijgen. Als dat mislukt, is de schade niet te schatten! Garanties geven mensensmokkelaars immers niet. Weten we wel hoeveel er onderweg omkomen?

Duidelijke regularisatiecriteria zijn dringend nodig
Zolang die er niet zijn, blijven asielzoekers toestromen, hoop koesteren en procederen.
Er blijven advocaten hoop geven en profiteren van ellende .Er blijven huisjesmelkers om rechtelozen uit te buiten. Er blijven koppelbazen onderbetaalde werknemers leveren om niet over gewetenloze pooiers te spreken…

Al deze negatieve krant- en nieuwsberichten zetten meer en meer mensen aan tot racisme. Belgische cyberhaat vult het internet. Het is natuurlijk gemakkelijk om anoniem te schelden. Het aantal meldingen van racisme en discriminatie op het internet is in een jaar tijd met 25 procent gestegen. Het internet bulkt van de haatboodschappen. Kettingmails die oproepen tot haat. Racistische boodschappen op blogs. Discriminerende taal op sociale-netwerksites en forums. Eén melding op de drie betreft kettingmails die aanzetten tot haat, geweld of discriminatie van minderheden of mensen van een andere nationaliteit of huidskleur. Toch gaat het meestal over een kleine groep van vreemdelingen die door hun gedrag ons een meer en meer negatief beeld van hen geven.

Aan ’t werk:
Net als in ’t voetbal moeten deze hooligans eruit. Onze regering moet er voor zorgen dat het niet verder uit de hand loopt en duidelijke afspraken, normen, wetten en plichten voor iedereen opstellen!

Wij werken samen met vele andere organisaties aan betere levensomstandigheden in ontwikkelingslanden. Door hen in hun eigen dorp te voorzien in de nodige basisbehoeften, hen zelf te helpen zichzelf te behelpen pakken we de migratiestroom bij de wortel aan. We ontmoedigen de vlucht naar steden. Ook migratie naar Europa raden we hun sterk af. Dit zalzeker niet uitsluiten dat er mensen met slechte bedoelingen blijven toestromen.

Nogmaals:
voor een concreet asiel- en migratiebeleid moeten regering en bevoegde diensten pasklare oplossingen zoeken en strikt toepassen. Beslissingen over wel of niet geregulariseerd worden moeten snel genomen worden.
Geen jarenlange procedures.
Om alle misverstanden en speculaties rond uitkeringen aan asielzoekers te verminderen zou het misschien beter zijn ons als belastingbetaler correct op de hoogte te brengen van de juiste cijfers, bedragen, uitkeringen, materiële en andere ondersteuningen waarvan deze mensen in ons land voorzien worden. We kunnen ze dan vergelijken met de bedragen waarop onze eigen steuntrekkers recht hebben. Vaak circuleren hierover verbazende verhalen en voelen mensen die hun leven lang steeds trouw bijdragen betaalden aan onze gezondheidszorg, sociale zekerheid enz. zichzelf benadeeld tegenover hen die blijkbaar zonder ooit iets bijgedragen te hebben kunnen rekenen op alle hulp en bijstand. Meer openheid rond deze problematiek kan wanverhalen tegenspreken of bevestigen, kan in ieder geval leiden tot onderzoek zodat de waarheid bovenkomt en de leugens stoppen.

Publiciteit en media:
Ontwikkelingsorganisaties halen bijna nooit de krantenkoppen.
Steeds moeten we opboksen tegen de overheersende negatieve berichten en de vooroordelen van mensen proberen om te zetten in begrip. In deze crisistijden met hoge werkloosheid en niet meteen betere vooruitzichten, is het niet altijd gemakkelijk mensen te overtuigen van de blijvende noodzakelijke hulp aan ontwikkelingslanden.
Toch ontmoeten wij zo veel mensen van goede wil!
Tevreden over de steun die we in ’t verleden mochten ontvangen, zijn we toch nog steeds op zoek naar meer mensen die sympathie hebben voor onze werking of die van andere ontwikkelingsorganisaties. We blijven verder ijveren en werken aan een betere Wereld : geen lage loonlanden maar overal waardig werk.

Ons hierin steunen:
Mogen we vragen hiervoor in de toekomst op jullie begrip, steun en hulp te mogen rekenen?

Mogen we wensen dat beleidsmensen en overheden, duidelijke wetten maken en goedkeuren, bevoegde diensten de mogelijkheden en middelen krijgen deze toe te passen.

Mogen we wensen dat er begrip en eerbied is voor elkaars cultuur en dat we met ons allen kunnen leven in een voor iedereen leefbare Wereld.

Niet akkoord, een andere mening, opmerkingen, laat het ons weten, ook uit kritiek kunnen we leren.

Gerda en Roger.